«ابوالفضل جليلي» به مسئولان سينمايي نامه نوشت خبرگزاری فوژان :«ابوالفضل جليلي» در پي عدم اكران فيلم‌هايش نامه‌اي گلايه آميز خطاب به مسولان سينمايي كشور نوشت.

جليلي صبح امروز با ارسال نامه‌اي گلايه‌آميز به فارس خطاب به مسولان سينمايي كشور از عدم اكران فيلم‌هايش و عدم حمايت نهاد‌هاي دولتي از وي به شدت گلايه كرد. بر اساس اين گزارش جليلي در آغاز نامه خود با تاكيد بر اين نكته «من نه در خيال استفاده نه فكر سوء استفاده هستم» نوشته است: در اين موقعيت كه پايان دوره چهار ساله دولت نهم و آغاز تبليغات انتخاباتي است ظاهرا باعث شده برخي چراغ قرمزها سبز شوند و عده‌اي شروع به استفاده و به عبارتي سوء‌استفاده كنند. اما من نه در خيال استفاده نه فكر سوء استفاده هستم. اين فيلمساز صاحب سبك كشورمان در ادامه با تشريح دليل نگارش اين نامه آورده است:بعضي از دوستان مسئول مي‌گويند اكران نشدن فيلم‌هاي جليلي مربوط به خودش مي‌شود، از نظر ما همه چيز مرتب است، اما اشكال از خود اوست كه پيگيري نمي‌كند. تصميم گرفتم اين چند خط را بنويسم. من و شما حتما از يك آب و خاك و ايدئولوژي هستيم. در ادامه اين نامه مي‌خوانيم:اگر چهار سال درس بخوانيد و در پايان به شما بگويند ليسانس نمي‌دهيم و دوره‌اي كه طي كرده‌ايد اشكال دارد، چه حالي خواهيد شد و اگر اين عمل چند بار تكرار شود چقدر بر سر ايمانتان مي‌ايستيد؟ جليلي در اين نامه با اشاره به اينكه هيچگاه از عدم اكران 14 فيلم سينمايي‌اش نااميد نشده خاطر نشان كرده است: من از 24 سالگي تاكنون 14 فيلم سينمايي تقديم انقلاب كردم و اين 14 اثر از نظر اكران مردود شناخته شد. اما دلسرد نشدم، آن زمان كه الفباي سينما را مي‌آموختم بهترين و پاكترين جوانان كشورم در جبهه‌هاي جنگ جانشان را تقديم امنيت و آسايش من و امثال من كردند. اين كارگردان سينماي ايران تصريح كرده است: پس اگر دين هم نداشتم لااقل به فرموده سالار شهيدان رسم آزادگي را در اين مكتب آموخته‌ام. ايستادم و درست است كه گاهي ناله كردم كه آن هم از ضعف ايمانم بود، اما سوختم و ساختم كه در برابر شهدا و جانبازان سرزمينم ذره‌اي اداي دين كنم. اما وقتي مي‌شنوم من را مقصر مي‌دانند، مجبور مي‌شوم اين چند خط را بنويسم كه نگويند زيركانه عمل مي‌كند. جليلي با تئاكيد بر اين كه «گل يا پوچ» در دولت نهم ساخته و پروانه نمايش گرفته است، تاكيد كرده است: «گل يا پوچ» در دولت نهم ساخته شد و پروانه نمايش گرفت. اما از شركت پخش فيلم بپرسيد چرا در دو سالي كه در نوبت اكران بود به نمايش درنيامد. باز هم مي‌گويم اشكالي ندارد، اما «حافظ» چطور؟ من كه نرفتم فيلم پوشالي از جنس عشق و عاشقي‌هاي دست دوم و سوم بازاري بسازم. رفتم سراغ «حافظ»؛ كسي كه يكي از افتخارات اين سرزمين است. اگر در فيلم اشتباهاتي مرتكب شده‌ام نبايد اينگونه تحريم شوم. وي خاطر نشان ساخته است: آيا مصلحت نبود وقتي در حال ورشكستگي بودم و پنج بار به معاونت محترم سينمايي مهندس جعفري جلوه كه قلبا و ايمانا افكار و انديشه و ايدئولوژي ايشان را دوست و ارادتي خاص به وي دارم، نامه نوشتم و عنوان كردم آقاي جعفري جلوه عزيز شما در حالي كه به دوستان همكار من كمك‌هاي ميليوني و ميلياردي بلاعوض مي‌كنيد، بياييد و به عنوان كمك روي «حافظ» قيمت بگذاريد و آن را نه براي اكران بلكه براي آرشيو به يك سوم قيمت از من بخريد تا بتوانم بدهي خود را بپردازم. ابولفضل جليلي در خاتمه نامه خود با ذكر اين نكته معاونت سينمايي تاكنون دو بار دستور خدي فيلم «حافظ» را به بنياد سينمايي فارابي صادر كرده است آورده است: ايشان هر بار موافقت كردند و دستور خريد فيلم را به بنياد سينمايي فارابي ارسال كردند. اما چه شد كه ما دو سال سوختيم و ساختيم، اما از جانب دوستان هيچ مرحمتي نشد. حالا كه اين يادداشت را مي‌نويسم نه خيال استفاده دارم و نه سوء استفاده و نه درخواست ريالي از شما نه هيچكس... فقط خواستم بدانيد اين انقلاب فرزنداني اينچنين دارد.